25.6.17

A Film a Week - Slack Bay / Ma Loute



What happened to Bruno Dumont, once the filmmaker behind the serious, cold, observant, almost misery porn-like art house films like Humanity, The Life of Jesus, Flanders, Hadewijch, Hors Satan and Camille Claudel 1915? Maybe he has found his artistic “true self” helming the amusing, absurdist murder mystery / child’s crime comedy mini-series Li’l Quinquin to which Slack Bay is connected in style, theme and location. Maybe it is just a phase that would culminate with the musical about Joan of Ark as a child called Jeannette that premiered in this year’s Cannes Directors Fortnight selection.

Slack Bay is a rare animal in modern, explanatory filmmaking: a mystery that completely reveals itself half an hour into the film, a comedy that is not all that funny (if it is funny at all), a love story that is not romantic, a farce about class and status in the manner of Monty Python absurdism meets the silent films of the era (the story is set in Belle epoque, before the World War I) and French physical comedy that relies heavily on gags and sound design full of squeaking, creaking and crackling noises. Let us just say it is not for everyone and it takes time to be absorbed.

First, we have three narrative lines in the story. The “mystery” one is carried by an obese police investigator Machin (Didier Després) and his skinny, ginger-haired buddy / lackey Malfoux (Cyril Rigaux). They wear matching Laurel and Hardy uniforms and are investigating the case of several tourists gone missing from beaches of the titular bay on French northern coast.

Then we have the family of inbred aristocrats van Peteghems that seem to have trouble to tie their own shoes that have a ridiculous summer house on the top of the hill overlooking the bay. The father André (Fabrice Luchini) is a hunchback marveling at the beauty of the nature and the progress of the modern, industrialized world. His cousin/wife Isabelle (Valeria Bruni Tedeschi) is hardly able to stand on her feet, but keen to yell at the poor servant girl and at the children. There is also the “funny” uncle Christian (Jean-Luc Vincent) prone to getting lost in various places and talking the deep-sounding nonsense in both English and French. And the operatic aunt Aude (Juliette Binoche) is a real piece of work, like Florence Foster Jenkins even less aware of the lack of a talent and with some strange religious ideas. The kids seem uninterested in anything but running wild on the beaches. And, in the end, there is Billie (a newcomer Raph), André’s gender-bending niece who exchanges the whigs, trousers and dresses so often so it is a mystery is it a girl that occasionally dresses as a boy or the other way round.

Finally, the Bruforts, family of “have-nots” also lives in the bay. They are mussel-gatherers led by the patriarch nicknamed Eternal (non-professional Thierry Lavieville) with a lot of mischievous kids in matching bluish rags whose names sound like random nicknames. Eternal who got his name for saving over a hundred people from drowning and his eldest son, the titular (in the original French title) Ma Loute (Thierry’s son Brandon), provide the services of crossing the bay for tourists. Sometimes they carry them in their own arms, sometimes they use a boat, sometimes they kill them to provide supper for the whole family. Often angry Ma Loute will fall hard for Billie in the fashion of forbidden romances...

The problem with Slack Bay is the fact that it goes nowhere fast. It is clear that Dumont is more interested in his characters than in a story of any kind, so the film looks like a series of one-note sketches stretching for too long. The real bummer with all that is that even the characters are not being developed, but exist as the same broad stereotypes and cartoons from the very beginning. Even the most normal and humane ones do, like Billie and Ma Loute whose attempt of romance, conceived as the emotional core of the film.

Which leads us to another major issue: Slack Bay has no center or anchor of any kind. The audience gets to know the villain in the investigation just under the investigators’ noses and can presume the unsuccessful outcome of it all. The love story is so basic and does not generate any kind of conflict between two self-absorbed families. Aristocratic morons, state buffoons and the angry peasants who hate the former two so much they would literally eat them serve well as a metaphor of class warfare going wild and as a potent punchline, but it is still not enough to wrap the whole film around it.

Still, there are some pleasures to be found in Slack Bay. First and foremost, French A-list actors play complete idiots with gusto and bravado, and that is fun to watch. Dumont also scores some broad laughs with his peculiar sense of humour. And the cinematographer Guillaume Deffontaines is nothing short of a miracle worker for occasionally turning the muddy swamp landscape into an insanely photogenic one, highlighting the contrast between the nature and the humans it supports.

Slack Bay is a well-done, glorified trash movie and it is obviously Dumont’s deliberate decision. Does it work? It is hard to say, some of the time, yes, but all the time, not really.

24.6.17

The Light Between Oceans



2016.
scenario i režija: Derek Cianfrance (prema romanu M.L. Stedmana)
uloge: Michael Fassbender, Alicia Vikander, Rachel Weisz, Florence Clery, Bryan Brown, Leon Ford

Zlatno pravilo melodrame glasi: svaki trenutak sreće za glavne junake znači samo predah od sve gorih i nesreća. Na stranu što je u slučaju ovog partikularnog filma trenutak njihove najveće sreće zapravo kriminalne prirode i duboko nemoralan, što otežava i navijanje za njihovu sreću. Na stranu i kraj koji po hollywoodskom receptu ne može biti logičan i tragičan, već se mora gledaocima stvoriti iluzija da im se “isplati” pratiti muke filmskih junaka.

The Light Between Oceans je, i pored toga, film vredan pažnje. Prvo, za kormilom je Derek Cianfrance, autor koji već sa Blue Valentine (2010) uspeo napraviti potpuno originalan, iskren i ozbiljan ljubavni film koji tematizira neizbežni raspad veze, pa se može očekivati da će i u okvirima kostimirane melodrame pronaći načina da okrene stvari na svoju stranu. Drugo, Cianfrance je bez sumnje reditelj koji vrlo dobro zna sa glumcima, što nije samo dokazao sa Blue Valentine, nego i sa ambiciozno zamišljenim, ali pomalo banalno “hyperlinkanim” The Place Beyond the Pines (2012), a ovde na raspolaganju ima izuzetno atraktivan par, Michaela Fassbendera i Aliciu Vikander koji su, kako se to zna desiti, na snimanju otpočeli svoju hollywoodsku romansu. Naravno, među njima je sve prštalo od hemije.


Problem je, međutim, što Cianfrance kao da ne veruje dovoljno u materijal koji ima pred sobom i u sposobnost glumaca da ga sami iznesu, pa čini sve da gledaocima izazove emocije. Ako treba, i na potpuno veštački način. Tako po pitanju kadriranja često preteruje sa ekstremno krupnim kadrovima usmerenim često na lica glavnih glumaca koje, pak, smenjuje sa lepim i poetičnim pejzažima koji se poigravaju sa prirodnom svetlošću i sve to prati predominantnim, emotivno-manipulativnim soundtrackom u poslednje vreme sveprisutnog Alexandrea Desplata. Kada bi njegovo prisustvo bilo za nijansu ili dve diskretnije, The Light Between Oceans bi bio bolji film, možda čak jedan od modernih romantičnih klasika.

Okvir za tragediju je tu već na početku filma. Tom Sherbourne (Fassbender) je veteran Prvog svetskog rata kojeg more misli o slučajnosti rasporeda života i smrti i koji za svoje psihičko stanje lek traži u samoći i zato se javlja za posao svetioničara na otoku na razmeđi okeana kakvih 100 milja od obale Australije. Njegovi planovi za samoću i kontemplaciju su poremećeni kada upozna Isabel (Vikander), kćerku svog nadređenog, devojku koja je u istom ratu izgubila dvojicu braće.


Uz Tomovo inicijalno opiranje, njih dvoje će započeti vezu, prvo pismima, a onda će se i venčati, a Isabel će se preseliti na otok. Međutim, prvi spontani pobačaj u trudnoći će je uzdrmati, a drugi će je skoro dotući. Tada im se “osmehne sreća” da u čamcu na vesla nađu mrtvog čoveka i još uvek živu bebu. Iako bi po pravilima Tom to morao prijaviti, pa da policija potraži detetovu majku ili neku drugu rodbinu, na Isabelin nagovor njih dvoje zakopavaju čoveka i dete odgajaju kao svoje. Međutim, kada Tom upozna detetovu majku Hannu (Weisz) kao skrhanu udovicu, njegov osećaj moralnosti neće izdržati da joj ne napiše pismo koje će pokrenuti istragu zbog koje će Tomu i Isabel biti oduzeta mala Lucy, raspašće im se veza i pretiće im zatvor zbog otmice deteta, a možda i ubistva koje će im biti prikačeno.

Problem je makar delom i u izvornom materijalu odnosno slučajnosti sa kojom se događaji ređaju i povezuju. Razumljivo, želja za nečim što ne možemo imati je jaka toliko da ćemo u određenoj prilici zaboraviti na svoja etička načela. Druge stvari, one koje su toj situaciji prethodile i one koje su iz nje proizašle, su, međutim, suviše proizvoljne. Šta otac sa bebom radi van kuće po noći da bi ih napale siledžije, poterale u barku i barkom na more? Zašto bi siledžije napale bebu ako imaju problema sa ocem? Kako to da uticajni deda koji nije hteo ništa imati ni sa kćerkom, ni sa zetom, ni sa unučetom, odjednom finansira istragu? Kako to da Isabel nije drugu trudnoću pokušala isterati u civilizaciji, sa doktorom u blizini, umesto na svetioniku usred mora? Nije li dete koje su dobili preveliko da bi prošlo kao ranije rođeno? I kako to da se u relativno malom gradu Hannah i Isabel nisu srele ranije kada već idu u istu (jedinu?) crkvu, na isto groblje i po istim društvenim događajima?


Cianfrance je svestan materijala i činjenice da ne sme petljati s njim previše, pa se zato fokusira na druge aspekte. Period je pogođen sjajno, vizuali su impozantni, a glumci u vrlo dobrom izdanju. Fassbender je predivno utišan, Alicia Vikander ekspresivna, a iz Rachel Weisz je izvučen maksimum. Takođe, Bryan Brown kao njen otac i Leon Ford kao njen pokojni muž prisutan u ukusno raspoređenim flashback momentima uspevaju da odigraju pamtljive epizode. O rediteljevom sjajnom radu sa glumcima svedoči i to da je četvorogodišnja Florence Clery koja igra devojčicu Grace, odnosno Lucy, ujedno i simpatična i pršti od talenta i ne odlazi u krajnosti po pitanju afektiranja, što inače deca-glumci imaju običaj.

To je dovoljno da The Light Between Oceans bude film sa naznakom veličine i iskrenih emocija koja se skrivaju ispod slojeva melodrame i ponekad širokopoteznih, a ponekad preterano pipavih intervencija. Za instant-klasik ili remek-delo savremenog ljubavnog filma ipak nije bilo realne šanse. Ni uz sav trud, reditelj Cianfrance, Fassbender i ostatak glumačke ekipe nisu uspeli da se dovoljno izdignu iz okvira predloška.



23.6.17

Gifted

2017.
režija: Mark Webb
scenario: Tom Flynn
uloge: Chris Evans, Mckenna Grace, Lindsay Duncan, Jenny Slate, Octavia Spencer

Protiv svih šansi, Gifted nekako radi i prenosi poentu koju u suštini i treba. Opis koji govori o sirotoj devojčici za koju se ispostavlja da je matematički genije, melodramatska pomagala, kliše sudske drame (borba za starateljstvo) i hollywoodska potreba za “crtanjem” tako da i poslednji idiot shvati ne ulivaju poverenje, kao ni imena kreativnog tima iza filma. Reditelj Mark Webb se bavio video-spotovima, a u svetu filma ima jedan kultni uradak (500 Days of Summer) i dva franšizna nastavka (novi Spiderman), dok Tom Flynn izbacuje otprilike po jedan opskuran scenario po dekadi. Ipak, Gifted je vredan gledanja.

Narečeno siroče je Mary (Grace) koju u proleterskom okruženju Floride odgaja ujak Frank (Evans). Otac nikada nije bio u priči, a majka, genijalna matematičarka koja je radila na jednom od sedam milenijumskih problema, je izvršila samoubistvo kada je Mary bila beba. Iako se doima kao posve normalna cura koja je zaljubljena u svog jednookog mačora, voli da visi sa starijom, mudrom susedom Robertom (Spencer) i ne želi da ide u školu, Mary je, čini se, nasledila majčin dar, što će prva otkriti njena učiteljica Bonnie (Slate). U priču ulazi ambiciozna baka Evelyn (Duncan) i sudsko navlačenje može da počne.

Ako vam se ovo čini kao nekakav spoj Rainmana, Annie, Good Will Hunting i Kramer vs Kramer, ima tu nečega, posebno kad Flynnov scenario prejako podigra nešto očito poput situacije sa mačkom u azilu ili sudije koji ne voli babin stav, ali voli njen novac, a Webb na to nasedne, pa ga odradi kao dinamički akcenat. Dobra stvar je, međutim, da su takvi teatralni ispadi izbalansirani sa “low-key” humornim momentima (recimo kada Mary zatekne svoju učiteljicu kako izlazi iz ujakovog kreveta i pozdravi je polu-retardirano kao u školi) i momentima iskrenosti u kojima nam “zaraćene strane” stavljaju do znanja da se tu radi o detetovom interesu i svetonazorskom sukobu koji nije lični.

Zapravo, najjači adut filma su likovi koji možda nisu svi detaljno razvijeni (suseda i učiteljica deluju pomalo dvodimenzionalno, a ni genijalno dete ne odstupa previše od klišea), ali ni u jednom trenutku nisu crno-beli. Odnosno, Frank ima najbolju nameru, ali možda nije svestan šta radi i u šta se upleo, a Evelyn je možda uštogljena snobčina, ali zaista veruje da je njen pristup ispravan na duže staze. Od takvih likova profitiraju glumci jer im je pored nekakvog temelja u realističnosti ostavljen prostor za nekakvo razmahivanje. Octavia Spencer igra ulogu kakvu bi sada već mogla i odmesečariti, ali je tako može odigrati samo ona. Jenny Slate u film donosi taktilnost iz svog indie opusa i ostvaruje opipljivu hemiju sa Evansom (Marvelovi Captain America filmovi) koji, pak, konačno ima priliku za pravu glumu nasuprot akrobacijama u trikou pred “green screenom”. Mckenna Grace je vrlo simpatična kao Mary, a Lindsay Duncan briljira kao hladnokrvna britanska kučka sa istančanim smislom za humor.


Osim izuzetne glume, razlog za pogledati Gifted je i to što uprkos svom staromodnom, klišeiziranom izrazu ovaj film pogađa suštinu sadašnjeg vremena i poteže jednu od onih večitih, univerzalnih dilema. Jasno, ne mora biti siroče i ne mora biti matematika, premda su to aduti za emotivnu investiciju i intelektualno poštovanje od strane gledatelja. Reč je o bilo kakvoj mladoj osobi i bilo kakvom opipljivom i možda utrživom talentu, a pitanje svih pitanja je fokus, odnosno mera u fokusu. Tu odluku mora doneti relativno odrasla osoba jer dete ne može sagledati širu sliku, a rizik je ogroman. Neko može baciti sve karte na jedno, juriti tog proverbijalnog zmaja koji će mu možda i pobeći i zanemariti takođe esencijalne stvari poput socijalnih veština i kontakata sa drugim ljudima. Opet, bez fokusiranog i vođenog razvoja, bilo kakav dar može postati tek hobi i razbibriga.

22.6.17

Miss Stevens

2016.
režija: Julia Hart
scenario: Julia Hart, Jordan Horovitz
uloge: Lily Rabe, Timothée Chalamet, Lili Reinhart, Anthony Quintal, Rob Huebel

Počnimo sa indie-klišeom u temelju filma. Naslovna junakinja (Rabe) je relativno mlada profanka engleskog u srednjoj školi i za vikend vodi trio učenika na takmičenje iz drame koje će im možda doneti neke nagrade, a školi sredstva da ojača svoj umetnički aktiv. Klinci su zakopčana štreberka Margot (Reinhart) koja nema talenta za glumu, ali ima za organizaciju aktivnosti, otvoreno gay mladić Sam (Quintal) koji je malo teatralan, ali ne previše i Billy (Chalamet), problematični momak sa nedefinisanim poremećajem u ponašanju zbog kojeg mora uzimati lekove i gomilom talenta, ali i sa ne baš zdravom fiksacijom na svoju profesorku. Kako to obično biva u indie filmovima, svi će se oni usput otvoriti i naučiti nešto o sebi, drugima i životu kao takvom.

Kao i Billy, tako je i gospođica Stevens, pravog imena Rachel, nestabilna i nesavršena osoba i među njima će se pojaviti varnice. Tu, međutim, Miss Stevens odstupa od ofucanog klišea o skandaloznoj, zabranjenoj ljubavi između profesorke i učenika. (Uvek ta usamljena profesorka predaje maternji jezik, valjda da bi autori podvukli poentu o snazi reči kojom se iskazuju najprefinjenija osećanja u književnosti i teatru i nedostatnost istih u stvarnom svetu.)

Rachel će se čak upustiti u ne baš moralnu vezu (zapravo instant-sparivanje) sa oženjenim kolegom (Huebel), a iskrice prema Billyju su od druge, prijateljsko-platonske sorte. To ne znači da se takav odnos svejedno smatra primerenim i da su intimna poveravanja profesorke prema učeniku dozvoljena, ali ono što ih spaja je snažno osećanje retko korišteno u filmovima: tuga. Dok kod Billyja ne znamo za razlog za tugu, kod Rachel je jasan: ona žali za svojom nedavno preminulom majkom sa kojom ju je spajao i teatar.

Nošen sjajnom glumačkom izvedbom Lily Rabe koja se hvata anksioze i balansiranja između profesionalne i ljudske distance s jedne strane i otvorenosti i ranjivosti s druge, Miss Stevens je prilično zanimljiva studija karaktera. Njoj se prilično dobro priključuje mlada nada američkog indie glumišta Timothée Chalamet, iako njegov Billy ostaje nedorečen pre nego enigmatičan. Ostatak likova nije čak ni toliko razvijen da bi odstupio od dvodimenzionalnosti, iako i Lili Reinhart i Anthony Quintal imaju po jednu scenu da pokažu svoj glumački potencijal.


Ono što se, međutim, može primetiti je da je autorici Juliji Hart koja iza sebe ima već jedan intrigantan scenario za komorni, ratni ženski western The Keeping Room stalo do likova i da se ne boji da to pokaže. Oni će upadati u gorko-slatke, ponekad čak i neugodne situacije, ali se u njima neće ponašati kao uvredljivi stereotipi. Scenario koji potpisuje zajedno sa proslavljenim producentom Jordanom Horovitzom tako nešto ne dopušta. Isti tandem ima film u najavi za sledeću godinu i taj bi uradak mogao biti zanimljiva nadogradnja poetike i psihologije koja je započeta sa Miss Stevens, ali kojoj treba još kilometraže da se razvije.

21.6.17

Antibirth

2016.
scenario i režija: Danny Perez
uloge: Natasha Lyonne, Chloë Sevigny, Meg Tilly, Mark Webber, Maxwell McCabe-Lokos, Emmanuel Kabongo, Neville Edwards

Antibirth je jedan od čudnijih spojeva raznih tema i filmskih uticaja u poslednje vreme. Tako ćemo tu naći odjeke nekoliko horor majstora, lokacije propale periferije Detroita, milje teške socijale i margine (što je u hororu retkost – valjda se publika bolje saživljava sa “vanilla” srednjom klasom), teorije zavere, estetiku trash televizije iz 80-ih, uticaj lakših i težih droga na zaplet, teorije zavere i šta sve ne. Pitanje svih pitanja je kako se sve to drži zajedno, a jednoznačan odgovor mi beži, pa neka za sada stoji primedba da nešto radi solidno (iako nema genijalnih momenata), a ponešto je prilično “off”, kao da je film radio početnik sa dosta talenta, ali sa nedovoljno veštine i iskustva da ispuni svoje ambicije.

Počnimo od radnje koja deluje kao pod-zaplet iz The X-Files prebačen u format B-filma i u milje marginalaca, alkosa, džankija, krimosa i poludelih vojnih veterana. Naša anti-junakinja Lou (Lyonne) živi u prikolici, radi povremeno, a ostatak vremena se zabavlja pijući, drogirajući se, vodeći isprazne razgovore sa najboljom prijateljicom Sadie (Sevigny), jedući junk food i viseći po žurkama sa sebi sličnim individuama. Međutim, kada se posle jedne žurke izgubljene u crnim rupama ovisničkog pamćenja kod Lou jave simptomi trudnoće koji sugeriraju ne-ljudsku ili možda čak ne-zemaljsku varijantu, ona kreće da se tripuje, uporno tvrdeći da bi se setila seksa da joj se dogodio...

Sadie nije puno od pomoći jer iza toga možda stoji njen dečko diler i svodnik (Webber) i njegovi mutni poslovi sa misterioznim tipom koji tvrdi da ima nešto s vojskom. Zato na scenu skoro slučajno stupa starija gospođa, Lorna (Tilly), koja ima neke čudne teorije koje opet nekako vode do vojske. U međuvremenu Lou se usled svog uznapredovalog i nimalo prijatnog stanja sve više pasivizira, a njen mozak potpomognut alkoholom i drogom od sećanja, tripova, fantazija i noćnih mora pravi ne baš primamljivu kašu.

Zvuči kao recept za spajanje Cronenbergovog “body horrora” sa Lynchovim na slobodu puštenim tripovima u stilizaciji negde između Watersa, B filma, “midnight flicka” i socijalne drame. Nije čak ni problem što se Danny Perez ni najmanje ne trudi da nam barem neki lik učini iole simpatičnim, naprotiv, taj neapologetski pristup ima svoj šarm, kao i nasumično opaljeni flashback momenti koji objašnjavaju sve važnije tačke zapleta, naizgled slučajna cirkulacija likova koji će postati važni i struktura filma koja oponaša loš narkomanski trip uz retardiranu televiziju.


Problem, međutim, nastaje u generalno neujednačenom ritmu i predugačkim scenama u kojima Lou blebeće i blebeće sa nekim ili sama sa sobom do te mere da se trudnoća kao nešto što bi trebalo biti “highlight” filma gura u zapećak. Pošto one zauzimaju lavovski deo minutaže, svaka oštrica u filmu biva otupljena: i ona socijalna, i ona vezana za nuspojave kod narkomanije i alkoholizma, pa i kada je reč o ženskom telu i trudnoći kao životnom stilu i šoku za organizam. Antibirth tako postaje tripozan film o svemu i svačemu koji usled svoje nedorečenosti i nedopečenosti ostaje tripozan film ni o čemu.

20.6.17

Wonder Woman

kritika originalno objavljena na DOP-u
Za svojih preko 70 godina postojanja u stripovskom svetu Wonder Woman je preživela svašta: nekoliko estetskih intervencija, promena pozadinskih priča, delova svog identiteta i temeljnih “reboota” univerzuma, da ne govorimo o borbi sa nacistima, super-zlikovcima, svemirskim i inim ološem da bi ostala ikona feminizma i ženskog principa kao jedne od odlika slobodnog sveta. Za to vreme imala je svoju televizijsku seriju 70-ih godina prošlog stoleća, nekoliko studentskih filmova i pojavljivala se kao epizodni lik u manje ili više opskurnom filmskom i televizijskom materijalu koji je nastao iz sveta stripa, ali do sada nije imala svoj hollywoodski film.


Ako ćemo pravo, film Wonder Woman nije mogao doći u boljem trenutku za studio Warner koji drži prava na prošireni svet DC Comicsa. Ovaj je studio sa jednim od potpisnih DC likova, Batmanom (prema autorskoj viziji Christophera Nolana), na vreme uskočio na vlak “dark & gritty” super-herojskih kino-hitova sa prenesenim značenjem koji nisu više bili samo laka zabava za tamanjenje kokica, ali nije uspeo da isprati Marvelov tempo sa franšiznim filmovima i TV serijama koje pokrivaju ceo stripovski univerzum. Novi Superman (Man of Steel) je podbacio, uvođenje novog Batmana u Batman v Superman: Dawn of Justice je rezultiralo predugim, dosadnjikavim i šupljim filmom koji je živnuo tek pred sam kraj sa premijernim pojavljivanjem Wonder Woman, a Suicide Squad koji prati bandu zlikovaca na posebnoj misiji je, iako je u pitanju vrlo dobra ideja, bio zbrljan film. Na Wonder Woman je stajao teret cele franšize i finansijski ogromnog poslovnog poduhvata i za sada je opasnost za DC i Warner otklonjena.
Iako, da se ne lažemo, Wonder Woman ne pomera granice i ne iskače iz okvira super-herojskog “blockbustera”, u pitanju je više nego solidan film “origins story” sorte: zanatski dorađen, nabijen akcijom, napet i pregledan dovoljno da nam drži pažnju u formatu skoro dva i po sata. Čak se i portivrečnosti i zjapeće logičke rupe u scenariju mogu otpisati kao nešto što dolazi direktno iz stripovskih korena i zapravo ne ometa puno kino-doživljaj presudno određen elaboriranim akcionim scenama, dojmljivim efektima, dostojnim negativcima i zabavnim pozitivcima.

Okvir filma je zapravo prepiska naslovne junakinje svetovnog imena Diana koju igra Gal Gadot sa milijarderom Bruceom Wayneom (kojeg ne vidimo u kadru) oko stare fotografije na kojoj je kostimirana super-heroina u šarenom društvu diverzanata iz Prvog svetskog rata. To nas vodi u priču o njenom mitološkom poreklu, zaštićenom životu na rajskom otoku sa ostalim Amazonkama, dolasku prvog muškarca, američkog pilota i špijuna Stevea Trevora (Chris Pine) u njihov svet i njenoj prvoj avanturi odlaska u naš svet koji ona naziva muškim. Vreme je ratno, nemački general Ludendorff (Danny Huston) čeka oružje za konačnu pobedu koje će mu isporučiti Dr Maru, iliti Dr Poison (Elena Anaya), Diana iza toga vidi uticaj svog mitskog neprijatelja Aresa, te zajedno sa Steveom mora prvo prevladati birokratske prepreke u Londonu i sa grupom očajnika i plaćenika se zaputiti u Belgiju gde se skriva Ludendorffovo tajno postrojenje.
Red akcije, red razgovora ozbiljnih i komičnih (društvo koje čine arapski nesuđeni glumac i majstor prerušavanja, škotski snajperista sa PTSP-om i proterani Indijanac – krijumčar na ničijoj zemlji je izuzetno koloritno), red ljubavi koja se razvija između Diane i Stevea, i eto nas već kod finalne borbe koja je možda “dignuta” iz drugog filma, ali svejedno nije nimalo dosadna. Sve to vreme naš pogled je fiksiran na izraelsku manekenku i, hm, glumicu Gal Gadot koja je dovoljno gipka i atletična da bi bila akciona heroina, što se vidi još u ranim scenama na otoku sa drugim Amazonkama, između ostalih i majkom-kraljicom Hippolytom (Connie Nielsen) i tetom-ratnicom Antiope (Robin Wright), a kulminira negde na sredini filma u sekvenci koja počinje jurišem pod paljbom da bi se završila rušenjem crkvenog zvonika u kojem je mitraljesko gnezdo. Međutim, njen prilično loš engleski i katastrofalan “line delivery” koji može da iznervira na početku kasnije dobija jedan sasvim nov smisao: kao pala s Marsa u moderni svet koji naziva muškim, Diana se oseća izgubljeno, a Gal Gadot svesno ili slučajno to dovodi do granica komičnog socijalnog autizma i u tom smislu su scene u Londonu sa Steveom, njegovom sekretaricom Ettom (Lucy Davies) i direktno nadređenim Sir Patrickom (David Thewlis) pravo blago u pogledu humora.

Ostaje pitanje feminizma kao suštinsko za stripovski lik i film koji se zove Wonder Woman. Film u režiji Patty Jenkins koja iza sebe ima nagrađivanu biografsku dramu Monster nije nikakav manifest ni gromoglasna izjava, ali je linija diskretno povučena kroz ceo film. Ideja da se vreme radnje prebaci iz Drugog svetskog rata (kako je u stripovima) na Prvi značajna je zbog sufražetskog pokreta koji je tada bio aktivan, pa je i reakcija parlamentaraca, sve samih muškaraca, kada Diana zaluta u salu usred sednice, tragikomični podsednik na vremena prošla. Wonder Woman ostaje feministica starog kova, ona koja rešava stvar kad muškarci zataje i ne gnjavi mnogo jer bi više od toga verovatno bilo odveć rizično za publiku. Film isto tako – spasava franšizu nakon serije promašaja i brljotina, ali o nekoj vrsnoj umetnosti tu nema ni govora.

19.6.17

A Family Man / The Headhunter’s Calling

kritika originalno objavljena na Monitoru
2016.
režija: Mark Williams
scenario: Bill Dubuque
uloge: Gerard Butler, Gretchen Mol, Alison Brie, William Dafoe, Alfred Molina, Dustin Milligan, Anupam Kher, Max Jenkins

Nekada je bilo jednostavnije: pročitaš oglas u novinama, javiš se na prvi, drugi, treći i dobiješ posao direktno od već nekog šefa, ostaneš na tom poslu dok ne napreduješ, do penzije ili dok ne nađeš bolji na apsolutno isti način, dok firma ne propadne, dok te ne otpuste, kako god. Makar je bilo neposredno. Sada je i zapošljavanje biznis za sebe, pa postoje kadrovske kompanije u kojima rade “lovci na glave”, odnosno na talente koji će, kako se hvale, naći pravog čoveka za pravi posao.


Jedan od njih je Dane Jensen (Butler), jedan od najboljih u poslu, prava ajkula koja se ne libi da laže, maže i upotrebljava prljave trikove kako bi se progurao. Radna etika mu je perfektna, radno vreme od jutra do sutra, radno mesto kancelarijski sto sa timom mladih ajkula koje on predvodi. Od toga će mu pre ili kasnije stradati zdravlje (hint: šta god vam se desilo, NEMOJTE ulivati Red Bull u kafu!), a već mu strada porodični život. Decu skoro da ne viđa, njihove probleme otpisuje kao nebitne, a sa ženom (Mol) ima nezadovoljavajuće seksualne odnose jednom sedmično.
Na poslu se otvara mogućnost za napredovanje: stari gazda Ed (Dafoe) je rešio da proputuje svetom i uživa u životu, pa će svoje mesto glavnog glavonje prepustiti onome čiji mu tim u poslednja tri meseca u godini zaradi više novca. Pored Danea se za to mesto bori i Lynn (Brie), fakultetski obrazovana cura koja vodi tim istih takvih lovaca koja se od koloritnog Danea razlikuje samo po stilu i nastupu. I baš dok traje trka i bespoštedna borba, Daneovom sinu Ryanu (Jenkins) će otkriti određeni tip leukemije za koji se tvrdi da je najčešći oblik dečijeg raka. Hoće li Dane pobediti u internom takmičenju? Hoće li postati bolji otac i bolji čovek, pa posvetiti više vremena svojim najmilijima? Hoće li mali preživeti?

Mark Williams je producent sa dugogodišnjim iskustvom u filmskoj industriji i to uopšte nije loša polazna tačka. On ima dobar pregled nad filmom, ostaje u okvirima školske režije i uspeva da napravi pratljiv, pregledan film koji nema problema na vizuelnom nivou. Posebno je zanimljiva upotreba lokacija: iako je film većinom snimljen u Torontu, radnja se odvija u Chicagu čije prave (i doistna uslikane) lokacije imaju integralnu ulogu u priči. Sa druge strane, scenarista Bill Dubuque se tek probija u industriji u koju je došao iz korporativnih krugova, baš iz HR branše, što se oseti u solidnom poznavanju tehnologije i terminologije posla.

Međutim, to i dalje ne znači da je A Family Man dobar film, daleko od toga. Prvi i osnovni razlog za to toliko puta ispričana, standardna priča o bolesnom detetu koje budi čovečnost kod svojih roditelja. Tu ni Dubuque ni Williams ne uspevaju da izdignu film iz kaljuže potrošenog klišea, a čini se i da se ne trude. U konačnici, A Family Man je dozlaboga naivan, tup i predvidljiv film koji će svojom patetikom i besomučnim popovanjem devalvirati čak i onaj faktor zabave koji filmovi o biznisu u principu imaju: sav taj adrenalin koji biznis, novac i takmičenje donose i oštre i često neumesne kancelarijske šale koje su naprosto zabavne. Čak ni sa najboljom namerom na A Family Man je nemoguće gledati kao na nešto drugo osim kopije boljih, sada već kultnih filmova kakvi su Glengery Glen Ross ili Wall Street.
Drugi problem je popovanje koje postaje samo sebi svrha, pa onda film dovodi u sukob i sa eksternom i sa internom logikom. Očekuje se da za našu korporativnu šupčinu navijamo uprkos tome što je šupčina, da se nadamo njegovom iskupljenju i to je kriva premisa od početka. Ako ćemo za njega navijati, to će biti baš zbog toga što je šupčina, i to od interesantne sorte, a ne uprkos tome. Samu promenu i iskupljenje ćemo teško kupiti. Drugi problem je egzistencija premise filma u stvarnom svetu: džabe što autori filma kroz lik supruge isfuravaju tiradu o zajedništvu i o porodičnim vrednostima koje su najvažnije kada je “reality check” u potpunosti na strani korporativne ajkule. Naime, stvari kao što su ugodan život u kući u predgrađu sa kamenom fasadom, nameštaj, pa i bolnički troškovi koštaju toliko da za njih treba krvavo zaraditi na nekom korporativnom poslu jer se ne živi od ljubavi, familije na okupu i fotosinteze.

Treća stvar koja će zapečatiti sudbinu filma su glumačke izvedbe. Gerard Butler je jedan od producenata, a Dane kao lik mu predstavlja mogućnost da pokaže svoje mogućnosti i kao žestokog momka i kao žestokog frajera i kao duhovitog pametnjakovića. Na stranu što je lik previše napisan, Butler se s njim ne snalazi najbolje: akcenat mu šeta nikad ne pogađajući metu i izvedba liči na ne baš uspelu imitaciju Charlieja Sheena. Alison Brie koja ima potencijala i za dramsku glumu, a naročito je dobra u komičnim ulogama je zarobljena sa klišeiziranim, nerazvijenim likom. Gretchen Mol fingira toplinu kao dosadna, gunđajuća supruga i ne uspeva joj, ne njenom krivicom, koliko zbog lika kao takvog, a i William Dafoe je uloge velikih šefova i velikih seronja već igrao, i to dosta bolje od ovog šmiranja. Jedini koji tu deluje organski i ljudski je Alfred Molina kao Daneov stariji, teško zaposlivi klijent.

Konačno, ako vam je do emotivne manipulacije preko bolesnog deteta, samo napred i pogledajte film. Ako zaista ne vidite ništa cinično u tome da vam multimilionska industrija propoveda kako novac nije važniji od porodice na okupu, onda je ovo film za vas. Ako vam sve to deluje nategnuto i licemerno, niste jedini: nakon premijere u Torontu, ugledni kritičari su sahranili A Family Man (tada još pod nazivom The Headhunter’s Calling) kao lažnjak, kompetentno urađen, ali zasnovan na krivim temeljima. I to je otprilike to.